Dolunaya Yürürken İlk Tablom - Masterpiece Galata

Kova burcu yaratıcılığı ile bilinir…

Son zamanlarda yaratıcılığımı dışa vurabileceğim bir şeyler yapmam gerektiği konusunda çokça öneri duydum. Hatta resim konusunda ısrarcı olan bile oldu. 

“Çöp adam bile çizemem ki ben” dedim her seferinde.

Geçenlerde Biletix’ten gelen Masterpiece resim workshopları mesajı dikkatimi çekti, belki de resmin “Dolunaya Yürürken” olmasıydı beni tetikleyen.

Kova burcunda dolunay zamanında denk geliş 🌕😄🙏🏻

Bir kaç saatlik workshop hayatında hiç resim yapmayanları hedefliyor gibiydi. Bu da cesaretlendirdi 😃

Masterpiece Galata’da Bulut hocanın sakin, pratik anlatımıyla elime ilk defa ucunda yağlı boya olan bir fırça aldım. 

Çöp adam çizemem belki ama güzel boyarım 😉👌🏼🎨👩‍🎨

Stüdyoda tuvalde temel çizim yapılmış olarak hazırdı, Bulut hocanın yönlendirmeleriyle zemini geçişli boyamayı başardım. Renk geçişleri biraz zorladıysa da, günün sonunda çok keyif aldığım gururla evimin duvarına astığım yağlı boya bir tablom oldu.

Devamı gelir bence 😉

Bu arada sadece resim değil heykel workshopları da varmış. İçimizdeki yaratıcılığı ortaya çıkarmak için güzel bir yol bence.

Maslak, Göztepe ve Galata’da şubeleri var. Ayrıca başka pek çok şehirde.

Masterpiece Galata

Biletix’te Galata

Haliç’te Dolunay ve Kürek

Çocukluğum Haliç’e tepeden bakan Fener’de büyük balkonlu bir evde geçti. O zamanlar karşımızda görünen en yüksek Etap Marmara ve Odakule binalarıydı. Taş Kızak Tersanesi devasa gemi havuzlarının zaman zaman yarıya kadar suya batırılıp içine gemi alındığı sonra yeniden yükselip suyun üstünde kaldığı,  bazen de tersane binalarının bayraklarla süslendiği kızağa yerleştirilen kocaman geminin suya atılışı öncesi çalan sirenlerle balkona koşup suya çarptığı ilk anı izleme anılarıyla dolu hatıralarım.

O hep karşıdan baktığımız devasa binalara 2022’de Contemporary ile gittim, şimdiyse Rixos Tersane

Haliç, anılarımda önce pis kokulu kötü, sonrasında yapılan düzenlemelerle parklarıyla sahilinde yürüyüp parklarında oynadığım bir yer. Ama o zamanlar bile suyun üstünde yüzen çöpler en çok da prezervatifler aklımda kalan. Bir de Haliç’e düşüp boğulanlar, çamur çektiği için kurtulamayanlar bulunamayanlar.

Küçük Mustafa Paşa’da oturan bir çocuğun ramazanda bisikletiyle Haliç’e düşerek hayatını kaybetmesi unutamadığım, rüyalarıma giren bir başka olaydır.

Korkarım Haliç’ten berrak olmayışından, karanlık oluşundan.

Ve ben dün gece tüm bu anılarıma ve korkularıma rağmen, akşamın karanlık saatinde yatsı ezanları okunurken küreğe çıktım. 

Küçücük, alçacık bir kayık ve kürekler…

Korkumdan can yeleği giymek için ısrar ettim, hocaların düşmezsiniz, batmaz, rahat edemezsiniz demelerine rağmen. Tedbir iyidir 🙏🏻

Tersane İstanbul Rowing Club’tan Mert hocayla önce kısa bir eğitim, sonrasında açıldık Haliç’e hem de dolunayda🌕❤️

Keyifli ve eğlenceliydi. Sanki yaparım bir daha 😉

Ayışığında Pilates ardından yoga seansıyla devam eden akşam kürekle sona erdi. Yorucu ama çok keyif aldığım bir akşam oldu. Küreğe devam edersem başka yazılarda öğrenirsiniz 😉

Korkularıma rağmen yaptığım için kendimle gurur duyuyorum 👏 

Benim gibi cesaret edemeyen herkese tavsiye ederim, güvende hissediyorsunuz gece bile olsa.