Olmadıysa, Vermediyse

İsteyip de sahip olamadıklarım, o gün beni ne kadar üzdüyse bugün de bir o kadar mutlu, cesur, hevesli hissettiren o olmayanlar.

O olsaydı, muhtemelen şimdi birbirimizden nefret ediyor olurduk. Sadece bir anı olarak hatırlamak, gülebilmek bugün güzel olan.

Şu olsaydı şimdikinden daha mutsuz, tatminsiz olurdum. Bu olsaydı, daha iyi olurdu dediğim yok bir şey. Bugünümü her şeyiyle seviyorum.

Yanlışı yok doğrusu çok.

Hayat ısrarla isteyip de elde edemediklerimizin vahları yerine "bak ne iyi etmişim de vermemişim istediğini" deyip gülümsüyor, sen de ona aynı gülümsemeyle cevap verebiliyorsan...

Çok sıradan alelade bir zamanda derin derin düşünmediğim, aynada kendimle göz göze geldiğim kısa bir anda aynadaki söyledi bunu...

İsteyip isteyip de olamadığım, olduramadığım ne varsa kocaman gülümsüyorum size, hayat vermediyse seni bana; ne seni ne beni mutsuz etmek için di'il

Daha mutlu olalım diyedir bil ki.

Yeni Fotoğraflar Çekmeli

Çikolatayı alma fikri heyecanlandırır seni, paketini açmaya başlayıp ilk ısırığı alınca bitmese keşke dersin...

Tatilin yaklaşmakta olması güzeldir, iznin ilk gününden itibaren bitip geri dönmenin kasveti çöker üzerine.

Oysa hayat nefes aldığın andır sadece ne çikolatanın biteceği ne de izinden dönüp işe başlayacağın gündür.

Bütün ayarlarını sıfırlayıp makinenin, hafızasındaki tüm resimleri silip hayatının ilk günü gibi yeni fotoğraflar çekmeli.

İşte Hayat

Hava buz gibi soğuk,

Yorucu iş günü bir saat önce bitmiş,

İstanbul trafiğini de alt edip sokağına ulaşmışsın,

Hızlı adımlarla yürüyerek bir türlü peşini bırakmayan soğuğu atlatmaya çalışıyorsun

Anahtarın yuvasında döndüğü evin kapısı açıldığında hoş bir sıcaklık kollarıyla bütün ruhunu sararken mutfaktan gelen yeni pişmiş mısır ekmeğiyle karalahananın muhteşem kokusu...

Birbirine bu kadar yakışan, birbirini bu kadar tamamlayan başka bir çift tanımadım daha

İşte hayat bu dedirtiyor insana

Uzayda Bir Gezegen

Muhabir muhabir dedik, tembel çıktı :))

Aslında tembel di'il de işe dönünce koşturmacadan insan özel işleriyle ilgilenemiyor.

Bu da öyle bi şey...

Yani er geç yazacak ama hemen olur zannetmeyin.

Yine kaldınız mı benle baş başa ;)))

Eeee madem yine kalemim kağıdımlayım -tamamen fantezi, yoksa tık tık tuşlardan başka bir şey yok elimin altında- iki satır bi şeyler karalayıveriyim.

Hayaaaat...

Nasıl bir enerjidir ki, ne verirsen onu döndürüyor sana.

Ağlayınca, kapanınca içine o da dönüyor sana sırtını konuşmuyor ilgilenmiyor senle. Sen yokmuşsun gibi davranıyor.

Ama ne zaman gülünce ona kucaklamak için kocaman açınca kollarını, öyle bir sıkı sımsıkı sarılıyor ki sana gel de sevme keratayı :)

Gülüyor, güldürüyor, arkadaşlarıyla tanıştırıyor seni. Suya atılan taş misali halkalar halkalar açılıyor etrafında yörüngende daha çok gezegen dönmeye başlıyor.

Aynı gezegenlerle aynı uzay boşluğunu paylaşıyordun yıllarca, herkes kendi yolunda...

Ne oldu da gezegeninde -petrol mü bulundu yoksa bor mu- bütün gezegenler birden senin etrafında dönmeye başladı.

Garip; garip şu gezegenler ;))

"Houston, Houston burda çekimine karşı koyamadığımız bi gezegen var, yörüngesine giriyoruz. tamam :)))))))"