Çilek zamanı…
Her şeye çilek koyasım var…
İlk kurbanım tiramisu…
Klasik tiramisu tarifim, sadece ara kata sıvama çilek döşedim.
Haaaa nasıl oldu???
Fena di’il
Fakat kardeşim tiramisunun kremasına çilekleri bandırarak yemekten daha çok keyif aldı o kesin…
Ada…
Karayla bağlantısı olmayan yerler ürkütür beni, ya fırtına çıkarsa ya feribotlar çalışmazsa, ya gidemezsem, ya dönemezsem…
Karaya yaklaşırken kalesiyle tanışırsınız önce, Girne kalesini anımsattığı için bana hep Girne Kalesi diyorum ona…
İlk yapılış tarihi bilinmese de Cenevizler olduğu tahmin ediliyor. Ortaçağ filmlerinde gördüğümüz etrafı su dolu hendeklerle çevrili asma köprü kapısının açılarak giriş yapılan kalenin yolu artık sabit taş bir köprü. –hiç romantik di’il-
Baharın bütün renkleri bu kalenin duvarları içersinde sanki…
Dayanamayıp atıveriyorsunuz kendinizi diz boyu çiçeklerin arasına…
Bozcaada’nın Yerel Tarih Araştırma Merkezi; kurucusu Hakan Gürüney adlı Fatih Fener’li ODTÜ’lü bir fizikçi…
Bir küçük parçayla başlayan kolleksiyonerliği bugün 3000’den fazla belge, obje, harita, gravürle koca bir müzeye dönüşmüş…
Bozcaada’ya ait ordaki yaşama ait pek çok küçük detayın sergilendiği müzede eski bir bakkal dükkanında satılan ürünlerden tutun da, fıçıcı, demirci dükkanlarının canlandırıldığı bölümler var.
Ve ilginçtir ki, bakkal raflarında o dönemde hay-layf diye teneke kutuda satılan bir büskivi varmış.
Bozcaada’nın evleri kapıları
Mor salkımlı çiçeklerle bahara süslenmiş gibi, oturup karşısına saatlerce seyredebilirim…
Hele bu ev, gidip gidip geri döndüm kaç tur attım kapısının önünde tahmin bile edemezsiniz…
Ege deyince damla sakızlı mamüller yenmeden olmaz…
Adanın en popüler -belki de tek- fırını
Ama sanmayın sahipleri rum ya da adalı, Rize Hemşinli…
Paskalya çöreği ve kutusunu gördüğünüz damla sakızlı bademli kurabiyesini denedim.
Kurabiye 10 üzerinde 15
Paskalya çöreği, hani damla sakızının çok kaçtığı noktada acımsı bi tad bırakır ya işte öyleydi –Alaçatı’da yediğim damla sakızlı kurabiyeler de biraz öyleydi-
Ada ve şarap ayrılmaz ikili, fıçılar sokakların başını tutmuş, ben de onları…
Çınaraltı kahvesinde damla sakızlı kahve keyfini de eksik etmemek lazım…
Haaa bi de damla sakızlı muhallebisini mutlaka deneyin, mükemmel
Ve restoranları
En güzel fotoğrafı sona sakladım…
Meydana bakan Polente adlı cafedekiler sanırım ben bu anı yakalıyim diye mizansen yaratmışlar…
En son uzak yerlerden yazı göndercem demiş, yazısız bir kaç resim postalamıştım…
Şimdi açıklama zamanı…
İlk fotoğraf Ayvalık Şeytan Sofrası, ikincisi Burhaniye Ören’den
Tabi ki fazlası var…
Eğitmen olduğun günün sabahında baş ağrısıyla uyanmak devamında migrene dönüşmesi ve onunla konuşmaya bi şeyler anlatmaya çalışmak; akşam 5’te Gebze’den yola çıkıp eve gelmek, bi kaç saat sonra çıkacağın seyahat için valiz hazırlamak zorunda olmak ve hiç tanımadığın bi otobüs insanla yola çıkmak…
İtiraf ediyorum o anlarda “bir an önce bitsin de şu üç gün evime gidiyim” dedim.
Ama üç günün sonunda iyi ki tesadüfler bizi buraya getirmiş, iyi ki burdayım dedim. Çok keyifli ve sürprizli bir turdu. Tur şirketi Travel Terminal’e, sahibi Bahar hanıma, rehberimiz Önder’e, servis görevlimiz Ersin’e özellikle bir kez daha teşekkür etmek istiyorum.
Seyahat ettiğim tur şirketleri yönünden çok şanslıyım gerçekten –allah bozmasın- hepsi de tesadüflerle karşıma çıktığında daha önce hiç adlarını duymamış haklarında iyi kötü hiç bi bilgim yoktu. Ama çok güzel hatıralar, dostluklar bıraktılar bana…
Favori tur şirketlerim Tamzara Tur ve Travel Terminal…
Genelde 2 günlük olan Kuzey Ege turları, 23 Nisan’ın pazartesiye denk gelmesi nedeniyle 3 günlük daha çok gezmeli görmeli bir rotaya dönüştü…
Şöyle ki;
Bozcaada, Assos, Behramkale, Burhaniye-Ören, Ayvalık, Cunda, Kazdağları, Adatepe Köyü
Seyahat notlarım ve fotoğraflar az sonra….
Son yazımdan da anlaşılacağı üzere cumartesi günü maç erteleten yağmur başlamadan önce ben Eminönü sokaklarındaydım…
Bilmediğim sokaklara sapıp bilmediğim yerlere çıktım ama her halükarda bildiğim yerlere ulaştım sonunda…
Kapalıçarşı bu mevsimde alerjikleri hapşırtıyor, annemle kardeşimin hapşırıkları kısa kesti turumuzu, neyse ki açık havada normale döndüler de turumuza devam edebildik.
Mahmutpaşa yokuşunu çıkarken bu kez, binaların cephesine asılan, kapılardan iplerden sarkıtılan elbiseler, battaniyeler, yatak örtüleri olmasa nasıl görünürdü acabayı düşündürttü bana…
Abud Efendi Han’ı önünden defalarca geçmişimdir ama ilk kez bu sefer durup inceledim, bir kapısından girip ötekisinden çıktım…
Fotoya tıklayıp daha büyük bakarsanız kapının üstünde yazan
STAMBOUL YENNI TCHARCHI
yazısını göreceksiniz.
Hangi dil bu???
Bir önceki yazımda aman ha dikkat, cumartesi Eminönü planlarınız varsa şu tarihlere dikkat edin demiştim…
Yalancı çıktım, çünkü 14 Nisan cumartesi kapalı olacağı söylenen sokakta elimi kolumu sallaya sallaya yürüdüm.
Yoksa gizli çekim mi yapıyolardı???
Çekim yoktu ama Mısır Çarşısı’nın yanındaki çiçeklerin ordaki boşlukta sıra sıra dizilmiş çekim malzemelerini fotoladım sizin için…
Çuvalları kırpıntılarla doldurmuşlar herhalde çekim günü üzerine malzemeler konulup dekor oluşturulacak…
Simitçi, kestaneci arabaları köşede…
Kapanacak sokaklar pankartlarla duyuruluyor…
